Tag Archives: Maikling kwento

Maikling Kwento – Anting-anting

Anting-anting (Maikling Kwento)

Maikling-KwentoAng init ng panahon, si nanay abala na naman sa pagluluto ng pagkain. Malapit na din kasi magtanghalian at medyo kumukulo na rin ang tiyan ko pero kaya ko pa namang hintayin ang oras ng kainan. Sobrang init talaga ng panahon, bakit kaya ganun? Sana may kapangyarihan akong gumawa ng yelo para maging malamig sa bahay namin para naman di ganitong tagaktak na naman ang aking pawis. Basang-basa na ang sando ko sa pawis at di na din maganda ang pakiramdam ko dahil sa malagkit na kapit ng pawis sa aking di kaputiang balat.

Ahh teka, ako nga pala si Jojo, Jonathan sa totoong buhay. Eto ako ngayon at nag-iisip kung anong magandang kapangyarihan ba ang magandang taglayin pag naging super hero na ako pero ang pag-iisip na iyon ay naudlot ng bigla akong tawagin ni lolo na nakaupo sa kanyang tumba-tumba.

“Oh Lo bakit nyo po ako tinawag?” banggit ko pagkalapit ko sa kanya. “Wala naman apo, nais ko lang iwan sa iyo ang isang regalo na magpapabago sa iyong buhay.” Natawa na lang ako, si Lolo talaga mapag-imbento. Wala na naman siyang lupa na maipapamana sa amin dahil mahirap lang ang lahi namin, ano naman kayang pamana ang sinasabi ng lolo ko. “Eh ano ba yung ibibigay nyo sa akin Lolo?”

Kinuha niya ang  kaliwa kong kamay at ipinatong ang isang tila maliit na bato. Nang tingnan ko kung ano ang kabuuan ng batong iyon, napagtanto ko na isa palang kwintas na may palawit na bato ang ibinigay ni lolo. “Ahhh. Ang inyong anting. Bakit nyo naman po ito ibinibigay sa akin Lo?” “Apo, tapos na ang pangangalaga sa aking ng anting anting na yan. Dapat lang na ako’y lumisan na upang magkita na kaming muli ng iyong Lola. Mali na pahirapan ko pa kayo sa aking katandaan kaya apo tanggapin mo ang aking handog at ito’y pangalagaan.” Sabi niya sabay ngiti sa akin. Nakita ko pa tuloy ang bungal niyang bibig. Ngumiti na lang din ako bilang tugon at tinitigang muli ang kwintas. Pagkatapos noon ay sabay-sabay na kaming nananghalian kasama ang buong pamilya.

Kinagabihan, lumisan na si Lolo. Iniwan na nga niya kami at marahil ay masaya na silang magkasama ni Lola sa langit. Ilang araw na ibinurol si Lolo at sa kanyang libing ay isinuot ko na ang kanyang regalo bilang tanda ng paggalang kay Lolo at sa kanyang iniwang paniniwala.

Lunes ng umaga, may pasok na naman. Pagkatapos ng dalawang klase ay narinig kong nagkaayaan ang mga lalake kong kaklase. Nagtipon sila sa likuran ng silid aralan at nag-usap. Maya-maya pa ay lumapit sa akin ang isa sa aking mga kaklase at sinabi, “ Jo, sama ka sa amin mamaya.” “Bakit naman? Saan ang gala?” tanong ko. “Inom.” Napaisip ako. Mainit ang panahon, hindi magandang uminom ng mga ganitong oras at saka tinatamad ako kaya sabi ko na lang, “Pass muna ako tol.” “KJ mo naman Jo. Minsan lang ‘to.” Udyok ng kaklase ko. “Ayoko talaga bro. Sa susunod na lang. Init ng panahon oh.”

Kinagabihan pagkatapos naming kumain nakatanggap ako ng text mula sa nanay ng kaklase ko, hinahanap niya ang anak niya dahil hanggang ngayon ay hindi pa daw ito nauwi. Hindi naman ako nakasagot dahil hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Ayoko namang mapagalitan ang tropa dahil sakin pero ayoko din namang magsinungaling sa mga magulang niya.

-          Nagkayayaan po ang barkada na uminom ng konti. Hindi ko lang po alam kung nasaan sila ngayon.

Yan na lang ang naisagot ko sa mensahe ng nanay ng kabarkada ko. Kinabukasan nalaman ko na lang sa klase na napaaway pala ang mga kabarkada ko at mga nasa ospital ngayon dahil sa mga sugat na natamo nila sa pakikipag-away sa isang grupo. Naisip ko tuloy, buti na lang tinamad ako at hindi sumama.

Dumaan pa ang mga araw at ilan pang mga insidente ang nalagpasan ko. Isa na dito yung nagkayayaang magswimming ang buong klase, sumama ako dahil nandun ang crush ko pero nagkaroon ng aberya, naiwan ko yung anting ni lolo sa school kaya kinailangan kong bumalik. Hinintay naman ako ng buong klase sa sakayan pero pagdating ko, ayaw na nilang lahat tumuloy. Nabalitaan ko na nagkaroon daw ng banggaan sa daan na dapat tatahakin ng sasakyan namin papunta sa paliliguan namin. Dahil sa takot nagsiurungan na sila sa pagtuloy. Sabi pa ng isa kong kaklase, buti na lang naiwan ko yung kwintas ko ung hindi baka isa din kami sa mga namatay at nasugatan sa banggaan kung nagkataon.

Hanggang ngayon na ako’y nagbibinata na maraming beses na akong nakaiwas sa maraming aksidente. Hindi ko alam kung talaga bang epektibo ang anting ni lolo pero ang alam ko lang, ginagawa ko lang kung ano ang nararamdaman kong dapat. Dikta man ng anting o hindi, susundin ko kung ano ang aking kutob. Di pa din ako desidido sa kapangyarihan ng anting pero mas mabuti na din na nasa akin ito. Mas panatag ang aking damdamin dahil pakiramdam ko, ginagabayan ako ni Lolo kasama si Lola mula sa itaas.

Aral : Bilang mga Pilipino mapagpaniwala tayo sa mga pamahiin at mga anting-anting. Mahirap maniwala sa mga bagay na hindi kapani-paniwala pero wala namang masama kung ating susubukan ang mga ito. Gayunpaman lagi nating tandaan na ang mga mangyayari sa atin sa hinaharap ay bunga ng mga desisyon na ginawa natin sa nakaraan. Ikaw ang humuhulma sa iyong kapalaran kung kaya’t dapat mong matutunang pangalagaan ito.

Maikling Kwento – Lipstick

Lipstick (Maikling Kwento)

Maikling-Kwento                Sa batas ng buhay hindi lahat ng hingiin mo ay maidudulot sa’yo. Hindi lahat ng tao, makakaintindi sa kalagayan at desisyon mo. Hindi lahat ng gagawin mo ay mapapahalagahan. Madalas sa mga taong kagaya ko ang hindi nabibigyan ng sapat na atensyon. Madalas kaming napag-iiwanan at tumpulan ng tukso.

Ako si Elisa, labing dalawang taong gulang, isang ulila. Nakatira ako dati sa isang bahay ampunan. Bago pa man ako dumating sa bahay ampunan, dati akong naninirahan sa isang maliit na kwarto kasama ang aking ina.

Siya ay isang magandang babae na may napakamaamong mukha pero sa oras na madampian ng lipstick ang kanyang mga labi, naglalaho ang mala-anghel na mukha ni nanay. Nagtatrabaho siya tuwing gabi. Papatulugin muna niya ako bago siya tuluyang umalis at pagdating ng umaga ay magigising na lang ako na naandiyan na siya at nagluluto ng agahan. Masaya kami noon ni nanay kahit na noon lagi akong tinutukso ng mga bata. Hindi ko na lang sila pinapansin, ang mahalaga naman makapag-aral ako para matuwa sakin si nanay. Nakakaawa kasi siya, ang payat na niya at ang putla na ng kulay niya. Tanging ang nag-iisa niyang lipstick na pula na lamang ang nagbibigay buhay sa kanyang mukha.

Ang simple naming buhay na pinangarap kong umunlad oras na makatapos ako ay natuldukan nang isang  malagim na pangyayari.

Pagsapit ng gabi ay naghanda nang umalis si nanay, sinuot ang maikli niyang bistida habang naglalagay na naman ng kanyang lipstick ay sinabi niya sa akin na magpakabait daw ako. Naalala ko pa nang muli niyang ikwento ang ginawa ng aking ama na pang-aabandona sa kanya ng malaman nito na buntis siya at kung paano siya pinalayas ng kanyang mga sariling magulang. Mag-isa niya akong itinaguyod at pinalaki kahit na nangangayayat at pagod na pagod na ang manipis niyang katawan. Kinalimutan na niyang umibig ng ibang lalake matapos ang naranasan niya kay tatay at sa akin na lang niya binuhos ang lahat ng kanyang atensyon. Labis akong minamahal ni nanay kung kaya’t nang gabing iyon sinabi ko sa sarili ko, hindi ko bibiguin si nanay. Magsisikap ako para makatulong sa kanya. Ako ang magsisilbing biyaya sa lahat ng kamalasang naranasan niya at sa ganoong pangangarap ako tuluyang inabot ng antok at nakatulog nang matiwasay. Nagising ako gaya ng nakagawian ngunit ang di ko inaasahan ay ang balitang narinig ko mula sa mga nagkakagulong kapitbahay. Si nanay, natagpuang wala ng buhay sa isang masukal na talahiban. Hinihinalang pinatay at ginahasa ng ilang lalake.

Doon gumuho lahat ng aking pangarap at ang mundong binalak kong buuin kasama ang aking nanay. Lahat ng iyon ay unti-unting nadurog at naging abo hanggang sa tangin ng hangin. Hindi ko namalayan nandito na lang ako sa bahay ampunan. Iniiwasan ng mga bata dahil anak daw ako ng isang Magdalena. Masasakit na salita na ikapopoot ng aking dibdib ang lagging laman ng makasalanan nilang mga bibig. Sinasabi nila na ang kamatayan ng aking ina ay nararapat lang dahil daw siya naman ay isang bayarang babae na handing bumukaka sa kahit na sino. Lahat ng masasakit na salita ay ibinato nila kay nanay kung kaya’t di ko mapigilang hindi sila saktan dahil sa labis na poot sa kanilang mga kasinungalingan. Maari ngang isang bayarang babae ang akin ina ngunit hindi kagaya ng imaheng kanilang iniisip ang aking ina. At nang dahil nga sa madalas akong masangkot sa mga away madalang ang nagkakainteres na ako’y ampunin dahil natatakot silang ako’y palakihin dahil sa hindi diumano magandang nakaraan ng aking buhay at ang madalas kong pakikipag-away. Lagi nila akong tinutukso at minamata na para bang ako ang pinakanakapandidiring bata sa ampunan pero naawa ako sa kanilang lahat dahil alam kong mayroon akong isang bagay na wala sila, ang aking ina. Wala man siya sa aking tabi alam kong lagi siyang mananahan sa aking puso hangga’t kasama ko ang kanyang paboritong lipstick.

Sa tuwing naalala ko siya ay isa lamang ang tumatatak sa aking isip. Ang kanyang matatamis na ngiti at mga pulang labi. Sa tuwing lalagyan ko ang aking mga labi ng pulang tinta na ito, lubos kong nararamdaman ang kanyang mainit na pagmamahal sa akin, ang nag-iisa niyang anak. Ako si Elisa.