Category Archives: Kwento

Maikling Kwento – Anting-anting

Anting-anting (Maikling Kwento)

Maikling-KwentoAng init ng panahon, si nanay abala na naman sa pagluluto ng pagkain. Malapit na din kasi magtanghalian at medyo kumukulo na rin ang tiyan ko pero kaya ko pa namang hintayin ang oras ng kainan. Sobrang init talaga ng panahon, bakit kaya ganun? Sana may kapangyarihan akong gumawa ng yelo para maging malamig sa bahay namin para naman di ganitong tagaktak na naman ang aking pawis. Basang-basa na ang sando ko sa pawis at di na din maganda ang pakiramdam ko dahil sa malagkit na kapit ng pawis sa aking di kaputiang balat.

Ahh teka, ako nga pala si Jojo, Jonathan sa totoong buhay. Eto ako ngayon at nag-iisip kung anong magandang kapangyarihan ba ang magandang taglayin pag naging super hero na ako pero ang pag-iisip na iyon ay naudlot ng bigla akong tawagin ni lolo na nakaupo sa kanyang tumba-tumba.

“Oh Lo bakit nyo po ako tinawag?” banggit ko pagkalapit ko sa kanya. “Wala naman apo, nais ko lang iwan sa iyo ang isang regalo na magpapabago sa iyong buhay.” Natawa na lang ako, si Lolo talaga mapag-imbento. Wala na naman siyang lupa na maipapamana sa amin dahil mahirap lang ang lahi namin, ano naman kayang pamana ang sinasabi ng lolo ko. “Eh ano ba yung ibibigay nyo sa akin Lolo?”

Kinuha niya ang  kaliwa kong kamay at ipinatong ang isang tila maliit na bato. Nang tingnan ko kung ano ang kabuuan ng batong iyon, napagtanto ko na isa palang kwintas na may palawit na bato ang ibinigay ni lolo. “Ahhh. Ang inyong anting. Bakit nyo naman po ito ibinibigay sa akin Lo?” “Apo, tapos na ang pangangalaga sa aking ng anting anting na yan. Dapat lang na ako’y lumisan na upang magkita na kaming muli ng iyong Lola. Mali na pahirapan ko pa kayo sa aking katandaan kaya apo tanggapin mo ang aking handog at ito’y pangalagaan.” Sabi niya sabay ngiti sa akin. Nakita ko pa tuloy ang bungal niyang bibig. Ngumiti na lang din ako bilang tugon at tinitigang muli ang kwintas. Pagkatapos noon ay sabay-sabay na kaming nananghalian kasama ang buong pamilya.

Kinagabihan, lumisan na si Lolo. Iniwan na nga niya kami at marahil ay masaya na silang magkasama ni Lola sa langit. Ilang araw na ibinurol si Lolo at sa kanyang libing ay isinuot ko na ang kanyang regalo bilang tanda ng paggalang kay Lolo at sa kanyang iniwang paniniwala.

Lunes ng umaga, may pasok na naman. Pagkatapos ng dalawang klase ay narinig kong nagkaayaan ang mga lalake kong kaklase. Nagtipon sila sa likuran ng silid aralan at nag-usap. Maya-maya pa ay lumapit sa akin ang isa sa aking mga kaklase at sinabi, “ Jo, sama ka sa amin mamaya.” “Bakit naman? Saan ang gala?” tanong ko. “Inom.” Napaisip ako. Mainit ang panahon, hindi magandang uminom ng mga ganitong oras at saka tinatamad ako kaya sabi ko na lang, “Pass muna ako tol.” “KJ mo naman Jo. Minsan lang ‘to.” Udyok ng kaklase ko. “Ayoko talaga bro. Sa susunod na lang. Init ng panahon oh.”

Kinagabihan pagkatapos naming kumain nakatanggap ako ng text mula sa nanay ng kaklase ko, hinahanap niya ang anak niya dahil hanggang ngayon ay hindi pa daw ito nauwi. Hindi naman ako nakasagot dahil hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Ayoko namang mapagalitan ang tropa dahil sakin pero ayoko din namang magsinungaling sa mga magulang niya.

-          Nagkayayaan po ang barkada na uminom ng konti. Hindi ko lang po alam kung nasaan sila ngayon.

Yan na lang ang naisagot ko sa mensahe ng nanay ng kabarkada ko. Kinabukasan nalaman ko na lang sa klase na napaaway pala ang mga kabarkada ko at mga nasa ospital ngayon dahil sa mga sugat na natamo nila sa pakikipag-away sa isang grupo. Naisip ko tuloy, buti na lang tinamad ako at hindi sumama.

Dumaan pa ang mga araw at ilan pang mga insidente ang nalagpasan ko. Isa na dito yung nagkayayaang magswimming ang buong klase, sumama ako dahil nandun ang crush ko pero nagkaroon ng aberya, naiwan ko yung anting ni lolo sa school kaya kinailangan kong bumalik. Hinintay naman ako ng buong klase sa sakayan pero pagdating ko, ayaw na nilang lahat tumuloy. Nabalitaan ko na nagkaroon daw ng banggaan sa daan na dapat tatahakin ng sasakyan namin papunta sa paliliguan namin. Dahil sa takot nagsiurungan na sila sa pagtuloy. Sabi pa ng isa kong kaklase, buti na lang naiwan ko yung kwintas ko ung hindi baka isa din kami sa mga namatay at nasugatan sa banggaan kung nagkataon.

Hanggang ngayon na ako’y nagbibinata na maraming beses na akong nakaiwas sa maraming aksidente. Hindi ko alam kung talaga bang epektibo ang anting ni lolo pero ang alam ko lang, ginagawa ko lang kung ano ang nararamdaman kong dapat. Dikta man ng anting o hindi, susundin ko kung ano ang aking kutob. Di pa din ako desidido sa kapangyarihan ng anting pero mas mabuti na din na nasa akin ito. Mas panatag ang aking damdamin dahil pakiramdam ko, ginagabayan ako ni Lolo kasama si Lola mula sa itaas.

Aral : Bilang mga Pilipino mapagpaniwala tayo sa mga pamahiin at mga anting-anting. Mahirap maniwala sa mga bagay na hindi kapani-paniwala pero wala namang masama kung ating susubukan ang mga ito. Gayunpaman lagi nating tandaan na ang mga mangyayari sa atin sa hinaharap ay bunga ng mga desisyon na ginawa natin sa nakaraan. Ikaw ang humuhulma sa iyong kapalaran kung kaya’t dapat mong matutunang pangalagaan ito.

Maikling Kwento – Lipstick

Lipstick (Maikling Kwento)

Maikling-Kwento                Sa batas ng buhay hindi lahat ng hingiin mo ay maidudulot sa’yo. Hindi lahat ng tao, makakaintindi sa kalagayan at desisyon mo. Hindi lahat ng gagawin mo ay mapapahalagahan. Madalas sa mga taong kagaya ko ang hindi nabibigyan ng sapat na atensyon. Madalas kaming napag-iiwanan at tumpulan ng tukso.

Ako si Elisa, labing dalawang taong gulang, isang ulila. Nakatira ako dati sa isang bahay ampunan. Bago pa man ako dumating sa bahay ampunan, dati akong naninirahan sa isang maliit na kwarto kasama ang aking ina.

Siya ay isang magandang babae na may napakamaamong mukha pero sa oras na madampian ng lipstick ang kanyang mga labi, naglalaho ang mala-anghel na mukha ni nanay. Nagtatrabaho siya tuwing gabi. Papatulugin muna niya ako bago siya tuluyang umalis at pagdating ng umaga ay magigising na lang ako na naandiyan na siya at nagluluto ng agahan. Masaya kami noon ni nanay kahit na noon lagi akong tinutukso ng mga bata. Hindi ko na lang sila pinapansin, ang mahalaga naman makapag-aral ako para matuwa sakin si nanay. Nakakaawa kasi siya, ang payat na niya at ang putla na ng kulay niya. Tanging ang nag-iisa niyang lipstick na pula na lamang ang nagbibigay buhay sa kanyang mukha.

Ang simple naming buhay na pinangarap kong umunlad oras na makatapos ako ay natuldukan nang isang  malagim na pangyayari.

Pagsapit ng gabi ay naghanda nang umalis si nanay, sinuot ang maikli niyang bistida habang naglalagay na naman ng kanyang lipstick ay sinabi niya sa akin na magpakabait daw ako. Naalala ko pa nang muli niyang ikwento ang ginawa ng aking ama na pang-aabandona sa kanya ng malaman nito na buntis siya at kung paano siya pinalayas ng kanyang mga sariling magulang. Mag-isa niya akong itinaguyod at pinalaki kahit na nangangayayat at pagod na pagod na ang manipis niyang katawan. Kinalimutan na niyang umibig ng ibang lalake matapos ang naranasan niya kay tatay at sa akin na lang niya binuhos ang lahat ng kanyang atensyon. Labis akong minamahal ni nanay kung kaya’t nang gabing iyon sinabi ko sa sarili ko, hindi ko bibiguin si nanay. Magsisikap ako para makatulong sa kanya. Ako ang magsisilbing biyaya sa lahat ng kamalasang naranasan niya at sa ganoong pangangarap ako tuluyang inabot ng antok at nakatulog nang matiwasay. Nagising ako gaya ng nakagawian ngunit ang di ko inaasahan ay ang balitang narinig ko mula sa mga nagkakagulong kapitbahay. Si nanay, natagpuang wala ng buhay sa isang masukal na talahiban. Hinihinalang pinatay at ginahasa ng ilang lalake.

Doon gumuho lahat ng aking pangarap at ang mundong binalak kong buuin kasama ang aking nanay. Lahat ng iyon ay unti-unting nadurog at naging abo hanggang sa tangin ng hangin. Hindi ko namalayan nandito na lang ako sa bahay ampunan. Iniiwasan ng mga bata dahil anak daw ako ng isang Magdalena. Masasakit na salita na ikapopoot ng aking dibdib ang lagging laman ng makasalanan nilang mga bibig. Sinasabi nila na ang kamatayan ng aking ina ay nararapat lang dahil daw siya naman ay isang bayarang babae na handing bumukaka sa kahit na sino. Lahat ng masasakit na salita ay ibinato nila kay nanay kung kaya’t di ko mapigilang hindi sila saktan dahil sa labis na poot sa kanilang mga kasinungalingan. Maari ngang isang bayarang babae ang akin ina ngunit hindi kagaya ng imaheng kanilang iniisip ang aking ina. At nang dahil nga sa madalas akong masangkot sa mga away madalang ang nagkakainteres na ako’y ampunin dahil natatakot silang ako’y palakihin dahil sa hindi diumano magandang nakaraan ng aking buhay at ang madalas kong pakikipag-away. Lagi nila akong tinutukso at minamata na para bang ako ang pinakanakapandidiring bata sa ampunan pero naawa ako sa kanilang lahat dahil alam kong mayroon akong isang bagay na wala sila, ang aking ina. Wala man siya sa aking tabi alam kong lagi siyang mananahan sa aking puso hangga’t kasama ko ang kanyang paboritong lipstick.

Sa tuwing naalala ko siya ay isa lamang ang tumatatak sa aking isip. Ang kanyang matatamis na ngiti at mga pulang labi. Sa tuwing lalagyan ko ang aking mga labi ng pulang tinta na ito, lubos kong nararamdaman ang kanyang mainit na pagmamahal sa akin, ang nag-iisa niyang anak. Ako si Elisa.

Ano ang Pabula at mga Halimbawa nito

Pabula Si Pagong at si Matsing

Ang Pabula ay isang uri ng panitikan kung saan ang mga tauhan ay mga hayop na kumikilos at nag-aasal na parang tao. Ito ay nagbibigay ng moral na aral sa mga batang mambabasa. Patuk na patok sa mga bata ang ganitong uri ng kwento sapagkat napupukaw ang kanilang atensyon sa mga karakter na bumubuo sa istorya.
Noong unang panahon ginamit na tauhan ang mga hayop upang makaiwas sa pagkakaroon ng alitan ng mga tao nang dahil sa maling akala na ang kanilang lahi o lipi ang tinatalakay o pinupuna sa kwento.
Ito ay kadalasang naglalaman ng mga aral tungkol sa kabutihang asal ng isang tao na madalas na ding gamitin sa panahon ngayon upang turuan hindi lang ang mga bata kundi pati ang mga matatanda.

Limang Halimbawa ng Pabula

Ang Daga at ang Leon
Isang magandang araw ang bumungad sa masiyahing daga. Nasa kalagitnaan siya ng pamamasyal at paglalaro nang makita niyang himbing na natutulog ang isang malaking leon. Natuwa siya sa malawak na likuran nito na animo’y isang malaking padausdusan kaya’t naisip niyang umakyat doon at magpadausdos paibaba. Hindi niya naman namalayan na nagising ang natutulog na Leon. Sa pagkagising ng Leon ay agad niyang dinakma sa buntot ang kawawang daga at umaktong isusubo ito, nang malapit na sa bibig ng Leon ay nagsalita ang Daga at humingi ng paumanhin.
“Kaibigang Leon, ipagpaumanhin mo ang aking kalapastanganan, hindi ko sinasadyang gisingin ka sa gitna ng iyong pagtulog, labis lang akong natuwa kung kaya’t naisipan kong maglaro sa iyong likuran. Nawa’y patawarin mo ako at hayaan akong mabuhay pa. Huwag mo kong kainin sapagkat ako’y malansa at hindi ka mabubusog sa kakarampot kong katawan.” Anang Daga.
Naawa naman ang Leon sa Daga kung kaya’t pinakawalan niya ito.
“Sa susunod ay wag mo nang gagambalain ang pagtulog ko. Makakalaya ka na.” Sabi ng Leon.
“Salamat Kaibigan, baling araw ay masusuklian ko din ang kabutihang loob mo.” Sabi ng daga.
“Ang isang maliit na dagang gaya mo? Ano naman kayang pabor ang magagawa mo para sa isang malakig hayop na gaya ko. Nagpapatawa ka Kaibigan.”
“Balang araw Kaibigan, matutulungan din kita. Hanggang sa muli, Paalam!”

Lumipas ang mga araw na masayang namumuhay ang Daga hanggang sa minsan sumagi sa isip niya kung kamusta na kaya ang kalagayan ng kaibigan niyang Leon. Naisipan niyang dalawin ang Leon sa tahanan nito pero laking gulat niya nang makitang nasa loob ng lambat na nakasabit sa isang puno ang malaking Leon. Agad –agad namang nginatngat ng Daga ang lubid na lambat at matapos ang ilang minuto ay naputol ang lubid at nakawala ang Leon.
“Maraming Salamat Kaibigang Daga. Minaliit ko ang kakayahan mo, di ko inakala na ikaw pa ang makapagliligtas sa akin. Utang ko sa’yo ang aking kalayaan at ang aking buhay. Maraming Salamat Kaibigan!”
“Walang anuman Kaibigan, hindi ba’t sinabi ko sa’yo? Matutulungan din kita baling araw. Maliit man ako, maabilidad naman ako!”

END
Aral: Huwag maliitin ang kakayahan ng isang tao batay sa kanyang anyo o laki, maliit ka man hindi ibig sabihin nito na limitado lang ang maari mong gawin.

Ang Aso at ang Kanyang Anino
Naglalakad ang aso sa kahabaan ng kalsada ng may maaninag siyang nakaumbok sa lupa. Agad niya itong nilapitan at natuwa siya ng makitang isang malaking buto ang nakatusok sa lupa. Dali-dali niya itong hinukay at kinagat. Tuwang-tuwa siyang naglakad pauwi bitbit ang buto sa kanyang bibig. Sa kanyang paglalakad ay napadaan siya sa isang tulay upang makauwi ng mas mabilis, sa ilalim ng tulay ay ang ilog, habang naglalakad ay napagawi ang tingin niya sa ilog at nagulat siya sa repleksyong nakita niya. Isang malaking aso na may bitbit na malaking buto ang kanyang nakita, sa pag-aakalang ibang aso ito, tinahulan niya ito ng tinahulan, upang ito’y matakot at ibigay sa kanya ang buto. Kakatahol, nabitawan niya ang bitbit na buto at nalaglag pa siya sa ilog. Umuwi siyang basang-basa at ang buto namang dapat ay dala niya ay naanod sa ilog.

END
Aral: Huwag maging ganid bagkus ay makuntento ka sa kung anong meron ka.

Ang Madaldal na Pagong
Isang umagang maganda ang panahon ay nagkita-kita ang magkakaibigan sa sapa, Sina Inang gansa, Amang gansa at Madaldal na pagong. Sila’y nagkwentuhan ng kung anu-anong bagay hanggang sa magpaalam ang dalawang gansa na sila’y uuwi na.
Naisipan ng Pagong na nais niyang sumama sa tahanan ng mga gansa. “Bakit hindi ninyo ako isama sa inyong tahanan? Nais kong sumama!”
“Ngunit wala kang pakpak Pagong. Paano ka makakalipad papunta sa aming tahanan?” sabi ni Inang Gansa.
Nag-isip ang tatlo ng paraan kung paano makakasama si Madaldal na Pagong.
“Alam ko na!” sabi ni Amang Pagong. “Kukuha tayo ng kahoy na maari nating kagating tatlo. Kakagatin namin ni Inang gansa ang magkabilang dulo at ikaw ay kakagat sa bandang gitna at sabay kaming lilipad. Sa ganoong paraan ay makapupunta ka sa aming tahanan. Ngunit lagi mong tatandaan, huwag na huwag kang magsasalita kundi ika’y mahuhulog sa lupa.”
“Pangako, tatandaan ko!” anang Pagong.
Napangiti si Pagong sa ideya at dali-daling humanap ng kahoy. Maya-maya pa ay lumipad na ang dalawang gansa bitbit ang madaldal na Pagong.
Labis na natuwa ang Pagong dahil sa bagong tanawin na kanyang nakikita.. Maya-maya ay nagtumpukan ang mga bata sa ibaba at sinisigaw ang kanilang pagkamangha sa nakikita.
“Ang galing ng Pagong! Siya’y lumilipad! Ang galing!” sigaw ng mga bata.

Labis na natuwa ang Pagong at naisipan niyang magyabang sa mga bata.

“Ako ang Dakilang Pago—“

Hindi na naituloy ng pagong ang kanyang sasabihin dahil nahulog siya mula sa pagkakakagat sa kahoy. Lumagpak siya sa lupa at sising-sisi,dahil sa pagmamayabang ay nahulog siya at di nakasama sa mag-asawang gansa.

END
Aral: Ang Pangako ay dapat tinutupad. Kahit na anong tagumpay mo, kung paiiralin mo ang kayabangan ay wala kang mararating.

Ang Agila at Ang Maya
Isang araw ay nakasalubong ni Maya ang mayabang na Agila habang ipinagmamalaki nito ang bilis di umano nito sa paglipad, dahil nayabangan si Maya, naisip niyang yayaing makipagdwelo sa Agila.

Makulimlim ang kalangitan at tiyak niyang uulan mamaya-maya kung kaya’t nakaisip ng magandang ideya ang Maya. “Agila, akin kitang hinahamon sa pabilisang lumipad.”
“Niloloko mo ba munting Maya? Ako? Ang Agila? Ay hinahamon sa isang dwelo?” anang Agila na sinundan ng mapanglait na tawa.
“Oo, magaling na Agila. Tama ka. Hinahamon kita. Paunahang makarating sa bundok na iyon! Ngunit lilipad tayong may bitbit, mamili ka, asin o bulak?”
“May bitbit?” Napaisip ang Agila, kung ang bulak ang dadalhin niya ay tiyak na mananalo siya dahil ito’y magaan hindi gaya ng asin na ubod ng bigat. “Akin ang bulak!”bulalas ng Agila.
Lihim na napangiti ang Maya sa desisyon ng Agila. “Magaling, Bulak ang iyo, Asin ang akin. Tayo nang mag-umpisa!”

Sa pag-uumpisa ng karera ay talaga namang hirap na hirap ang munting Maya sa paglipad lalo na at kay bigat nang dala niyang asin. Tuwang-tuwa naman ang Agila dahil alam nyang siya na ang mananalo.
“Ano ba naman kasi ang nasa isip ng Maya na iyon? Nagawa pa kong hamunin e alam naman ng lahat na mabilis talaga akong lumipad. Kaawa-awang Maya. Ako na naman ang mananalo!”

Sa kalagitnaan ng karera ay nag-umpisa nang bumuhos ang ulan, sa pagpatak nito ay siya namang tuwa ng Maya. Unti-unting gumaan ang dalahin ng Maya dahil unti-unting natunaw ang Asin na dala-dala niya. Kabaligtaran naman nang kay Agila na mas bumigat ang dalahing bulak dahil nabasa ito ng tubig. Dahil sa paggaan ng dala ni Maya ay unti-unti siyang nakabawi sa karera at kalaunan ay nanguna sa dwelo. Lumong-lumo ang Agila ng makarating sa bundok, mabigat man sa loob ay tinanggap niya ang kanyang pagkatalo.

END
Aral: Huwag maging mayabang sa ating kapwa bagkus ay maging mapagkumbaba. Huwag mangmaliit ng kakayahan ng iyong kapwa.

Ang Alitaptap at ang Paru-paro
Isang araw habang naghahanap ng nectar ang Paru-paro ay may batang nanghuli sa kanya at siya’y pinaglaruan. Iniwan siya nitong nakabaligtad at panay ang kawag sa lupa.
Sumigaw si Paru-paro upang humingi ng tulong, narinig siya ng kaibigang Langgam ngunit dahil madami itong gawain ay iniwan siya nito. Makalipas ang ilang oras ay dumating ang kaibigan niyang gagamba ngunit hindi rin siya nito tinulungan sapagkat ayon dito ay aayusin pa nito ang bahay nito.

Malapit nang gumabi ngunit nanatili pa ding nakabaligtad ang Paru-paro. Pagod at gutom ang nararamdaman nang Paru-paro. Pinanghihinaan siyang may mga kapwa insekto pang makakita sa kanya lalo na’t magdidilim na. Hanggang sa maya-maya ay may naaninag siyang munting ilaw na papalapit sa kanya.
“Anong nangyari sa’yo Paru-paro?” tanong ng Alitaptap.
“Ikaw pala Alitaptap, kaninang umaga ay nangunguha ako ng nectar ng may batang lumapit at pinaglaruan ako.”
“Ganun ba? Hayaan mo at tutulungan kita.” Sabi ng Alitaptap.
“Maraming Salamat , Alitaptap.”
Tinulungan nga ng Alitaptap ang Paru-paro at dahil doon ay nakalipad na ang Paru-paro at umuwi sa kanyang tahanang bulaklak.

END
Aral: Sa oras ng kagipitan ay nakikilala natin kung sino ang ating mga tunay na kaibigan.

Alamat ng Pinya

pinyaNoong unang panahon may mag-inang naninirahan sa malayong pook. Ang pangalan ng ina ay Rosa at ang pangalan ng anak ay Pina. Bugtong na anak si Pina kung kaya’t siya’y lumaki sa layaw. Maraming gawaing bagay ang hindi niya nalalamang gawin kung kaya’t pinagsisiskapan ni Aling Rosa na ituro ang mga ito sa kanyang anak.

Minsan nagkaroon ng karamdaman si Aling Rosa, naratay siya sa higaan kaya si Pina ang inutusan niyang gumawa ng ilang mga gawain sa bahay. Inutusan ni Aling Rosa na magluto ng lugaw si Pina, sumunod naman si Pina kaya lang sa bawat gawa niya ay palagi niyang tinatanong ang ina sa mga bagay na kanyang kailangan, tulad ng;

“Inang nasaan po ang bigas?”

“Inang nasaan po ang posporo?, hindi ko mahanap.”

“Inang nasaan po ang sandok natin hindi ko po makita?”

Dahil sa sama ng pakiramdam ng ina ito ay nainis kay Pina dahil sa walang tigil na katatanong sa kanya, kung kaya’t naibulalas nito ang mga salitang, “Naku! Pina sana’y magkaroon ka ng maraming mata para mahanap at makita mo ang bagay na nais mong  makita.”

Sumama ang loob ni Pina sa sinabi ng  ina sa kanya kaya lumabas ito ng bahay. Sumapit na ang dilim subalit hindi pa rin umuuwi si Pina, nag-alala ang kanyang ina kaya kahit masama pa ang pakiramdam ay bumangon at pinagtanong-tanong sa kapit-bahay ang anak subalit hindi niya nakita ang anak kaya nagpasya na lamang siyang bumalik sa bahay.

Kinabukasan, dahil sa pagmamahal sa anak hinanap ulit niya ang anak na si Pina subalit bigo pa rin siya. Naupo si Aling Rosa sa harap ng kanilang bahay at tinatanawan ang pagbabalik ng anak nang bigla niyang makita ang isang halamang kakaiba sa kanyang paningin. Inalagaan niya ito hanggang sa ito ay magkabunga. Laking gulat na lamang niya ng makita niya na hugis ulo ito na maraming mata. Inisip ni Aling Rosa ang anak na si Pina at ang huling mga salitang kanyang sinabi sa anak. Naibulong niya sa sarili na “Pina anak ko.” Mula noon tinawag niyang Pina ang halaman at sa kalaunan sa pagsasaling bibig ng pangalang  Pina ito ay naging Pinya.